Burada bir kitap kategorisi olduğunu unutacaktım neredeyse. Evet kitap okumak yaşam biçimiydi benim için yine öyle ama sadece bir süre sekteye uğradı hepsi bu. Şimdi tanıtacağım kitabı çok uzun yıllar önce okumuştum. Kitap Fuarı Taksimdeydi hala düşünün artık Bunu seçmemin sebebi bir süre önce, epey oluyor aslında yarı Tayvanlı oyuncu Takeshi Kaneshiro’nun senaryosunun bu hikayeye dayandığı bir filmde oynayacağını okumuş olmam.

Askeri doktor olan Lin Kong, yaşlı anne babasının ısrarıyla, iyi huylu ama basit bir kız olan Shuyu ile evlenir. Ancak karısıyla hiçbir şeyi paylaşamaz. Lin başka bir şehirdeki askeri bir hastaneye tayin olunca, evinden ayrılır ve ailesini yılda sadece on gün ziyaret edebilir. Genç adam işi ve kitaplarıyla doldurduğu hayatından şikâyetçi değildir. Ancak hemşire Manila’ya âşık olunca karısından ayrılıp onunla evlenmek ister. Karısını boşanmaya razı etmek için köyüne gider, ama Shuyu yılda ancak on gün görebildiği kocasından vazgeçmek istemez. Lin ile Manna on sekiz yıl boyunca, komünist rejimin baskısı altında Shuyu’nun boşanmaya razı olmasını beklerler. Sonunda aşkın gücünün zamanın acımasızlığına karşı kazandığı zafere rağmen, hayat başka bir ‘Bekleyiş’e mi dönüşecektir?

Aklımda ne istediğini bilmeyen bir adamın hikayesi olarak kalmış, bir kitap. Başladığım da zor bitirdiğimi hatırlıyorum ama aradan uzun zaman geçip, biraz daha farlı bir bakış açısı ile bakınca o kadar da sıkıcı olmayabileceğini düşündüm. Komünizmin gölgesinde yaşanan bir aşk hikâyesinin yanı sıra modern ve geleneksel Çin kadını arasında ki farkı da gözler önüne seriyor. Bir yanda bağımsız, kendi hayatını kazanan meslektaşı Mana diğer yanda geleneksel değerle büyümüş ayakları bağlı kocasının her sözüne itaat eden Shuyu. Lotus çiçeği diyorlarmış o zaman bağlanan ayaklara. ‘Her bir lotus çiçeği kovalarca göz yaşı demektir’ diyor Shuyu kendisine hiç acı çekip, çekmediğini soran hemşire kızlara.

Lin karısını boşanmaya ikna edemez ve bu bekleyiş 18 sene sürer. Yasalara göre ancak 18 yıl sonra karısı istemese bile ondan ayrılabilecektir. Zamanın acımasızlığına yenildiğini gördüğümüz bir takım değerlerin aslında kişilerin değişimi ile de alakalı olduğunu görüyoruz.  Sonunda karısından ayrılıp sevgilisi ile evlendiğinde, kavuşmanın mutluluğundan çok kaybettiği yılları düşünerek hem kendini, hem okuyucuyu depresyona sokuyor Kahramanımız hayatta hiç bir kadını bütün kalbiyle sevmediğini, sevilen tarafın hep kendisi olduğunu söylüyor. Büyük bir aşk duymasa da hayatında ki kadınlara, büyük bir sabır ve şefkat duyduğu tartışılmaz bir gerçek. 

“Aşk ve huzur arasından birisini seçmemi söyleseler sonuncusunu seçerdim”

Çekip gidememesinin sebebi korkaklık mı? Sevgi mi? Yoksa geleneklerine olan bağlılığı mı bilemiyoruz. ‘Bekleyiş’ ilişkilerden bağımsız olarak Çini ve Çin insanın hayatının her alanını etkileyen komünizmin baskısı altında yaşananları da az, çok anlatıyor. Alınan bir haberle hayat Shuyu, Lin ve kızları Huan için yeni-yeniden bir bekleyişe dönüyor.

‘Ona beni beklememesini söyle. Ben Beklemeye değecek bir adam değilim.’

‘Kendine bu kadar katı davranma baba. Biz seni hep bekleyeceğiz.’

Özetle okunası bir kitap. Bir bakalım başkaları ne söylemiş diyorsanız daha geniş bir özeti burada bulabilirsiniz tıklayın.

Bugün canımcım arkadaşım Rüzigarla buluşup İskender Pala’nın Üsküdar Divan Edebiyatı vakfında verdiği Divan Edebiyatı dersine gittik. Ders de denemez aslında çok keyifli bir konferans diyebiliriz. Mekan çok küçük gelen insan sayısı çok olduğundan ayakta beklemek zorunda kalanlar vardı. Sübyan Mektebiymiş eskiden. İskender Hoca en öndeki erkekleri yere falan oturttu. Bu sayede en arkadan en öne geçebildim ama yinede sıkışıktık. Çok rahatsız bir oturma pozisyonu olmasına rağmen müthiş zevk aldım orada geçen süreden. Ben bilmiyordum millet defter kalemle gelmiş. Notlar alıyorlar, yazıp çiziyorlar. Bir ara koptum mevzudan blogda yazmalıyım bunu diye düşündüm. Fakat çarpıcı bir başlık bulamadım ha ha. Ne anlatsam? Bilmiyorum ki. O kısacık zaman dilimine o kadar çok şey sığdıki ve bir o kadar daha anlatabilirdi İskender Hoca.  ‘Aşk evveldir dedi’  En çok aklımda kalan söz bu oldu sanırım. Yahya Kemal’in doğum yıldönümü dolayısıyla onun bir şiirini okudu ve yorumladı. Aklımda kalmadı ne yazık ki. Rüzigar tecrübeli olduğundan o notunu almış   Bir sonrakini sabırsızlıkla bekliyorum. Erkenden gidip en ön sırada yerimi alacağım.

Canım arkadaşım beni bu derslerden haberdar ettiğin için çok teşekkür ederim.

Katre-i Matem (Matem Damlası) ilk kez  Rüzigarın blogunda görüp okumaya karar verdiğim bir kitaptı. Uzun zaman satın almayı, satın aldıktan sonra da okumayı bekledim. Neden bekledin derseniz bir fikrim yok İnternet insanı esir alıyor. Ha bugün ha yarın derken sonunda başladım ve bir solukta okudum. Tam da artık kitap okuyamıyorum ne biçim biri oldum çıktım ben diye kendi kendime kızdığım ama yine de elime kitap almadığım bir döneme denk geldi.

İskender Pala’nın daha önce hiç bir eserini okumadım. Dürüst olmak gerekirse kaç kitabı var onu bile bilmiyorum ama Katre-i Matem ile doğru bir başlangıç yaptığımı düşünüyorum. Roman müzayeden alınmış el yazması bir kitap ile başlıyor. Yazar bu kitabı sadeleştirerek bizlere sunuyor. Tabiiki bu başlangıcın hikayenin kurgusuna dahil olup olmadığını bilemiyoruz.

Evlendiği gecenin sabahında karısını yanı başında ölü bulan ve bundan daha da kötüsü onun katil zanlısı olarak suçlanan Şahinle başlıyor hikayemiz. Bu cinayetin ardındaki sırrı araştırıken İstanbulun dört bir tarafına uzanıyoruz. Aşıktan çok aşka aşık insanların devrinde 18. Yüz Yılın Osmanlı Sarayına, İstanbulun lale bahçelerine yol alıyoruz.

Tarih kitaplarında Lale Devri olarak anılan, halkın sefaletten kırıldığı ama üst tabakanın zevk, sefa eğlence içinde yaşadığı bu dönem Patrona Hali İsyanı ile sonlanıyor. Bu hepimizin hatırlayacağı bir bilgi olduğu için yazmakta sakınca görmüyorum. Bu isyan ve öncesinde ki olaylar gösteriyor ki zenginin daha zengin, fakirin daha fakir olması çağdaş dünyaya ait bir özellik değil. Gelir dağılımındaki eşitsizlik o günde kendini tüm çıplaklığıyla gösteriyordu bugün de. Tabii ki ‘batılılaşmak’ kavramı da.

Hikaye de Lale bir çiçek olmaktan öte bir yaşam biçimi, bir felsefe, estetik bir var oluş biçimi olarak tasvir ediliyor. Bu da tarihi bir gerçek aslında. Kitapta anlamadığım ama internette yorumları okurken öğrendiğim bir bilgiyi paylaşmak istiyorum. ‘Lale’ ‘Hilal’ ve ‘Allah’ (c.c.) kelimelerinin ebced alfabesindeki değeri 66 imiş. Bu nedenle Osmanlı-İslam aleminde laleye ayrı bir değer verilir ve farklı bir sevgi beslenirmiş. Yazarın bize aktardığı kitabın başlığı da ’66 Soruda Cinayet’

Hafız Efendi, Topaç Yeye, Höri Kız ve tarihte yaşamış diğer gerçek karakterler ile yazar bizi heyecanlı bir maceraya çıkarıyor. Bir sonraki olayı merakla bekleten, şaşırtan, peşinden sürükleyen ve yüzyıllarca öteden gelip sizi yakalayan bir hikaye ve son derece heyacanla ilerleyen akıcı bir konusu var. Kıssadan hisse tadında söylenen sözler ‘darkenar’ adı verilen küçük öyküler de cabası.

Bazıları için dili ağır gelebilir (Aslında yazar mümkün olduğunca sadeleştirip, anlaşılır kılmış) ama benim gibi edebiyatı çok seviyor ve liseden kalma bilgileriniz hala hatırlıyorsanız bazı kelimelerin size tanıdık geldiğini göreceksiniz. Mutlaka okumanızı öneririm. Okuduktan sonra fikirleriniz benimle paylaşmayı unutmayın.

NOT: Ebced hesabı ne olaki diyorsanız buraya online satın almak istiyorsanız buraya tıklayın.

Gabriel Garcia Marquez ile tanışmama vesile olan bir kitaptır bu. Kalın değil ama inceliğine bakıpta basit bir konusu var sanmayın. Benim Marquez’e aşık olmamın sebebidir bu roman. Uzun zamandır kitap okumamanın getirdiği suçluluk duygusunu kitap tanıtımı yaparak birazcık da olsa gidermek istedim.

G. G. Marquez’in tarzı büyülü gerçeklik olarak tanımlanıyor. Gerçekten de okuyanı büyülüyor. Çocukluğu büyülere, efsunlara ve bir sürü başka batıl inanca yürekten inanan teyzeleriyle geçmiş. Bu yüzden bize efsane gibi gelen öyküler aslında Marquez’in gerçekliğinin bir parçası.

G. G. Marquez bu romanı yazmak için çok uzun yıllar beklemiş. Bu eserinde röportaj tekniğinden fazlaca yararlandığını söylüyor. Kitabın başında İspanyol gazetesi ‘El Paise’ de yayınlanan kısa bir söyleşisine yer vermişler. Bu arada Kırmızı Pazartesi ile yazar 1982 Nobel Edebiyat ödülünü kazanmıştır.

Hikayenin sonu başından belli gibi görünse de devamında neler olacağını merak ediyor ve heyecanla bekliyorsunuz. Öykü yaşanmış bir olayı, 1950′ler de Kolombiya’nın küçük bir kasabasında işlenen bir cinayeti konu alıyor. Kimin öldürüleceğini ve kimlerin öldüreceğini daha ilk sayfalarda öğreniyoruz. Buna rağmen bu olayın nasıl olacağı ve o ana gelene kadar ki gelişmeler okuyanı kendine bağlıyor.

Aslında bu bir ‘töre’ ya da diğer adıyla ‘namus’ cinayeti. Santiago Nasar Arap kökenli 21 yaşında bir genç. Bir gece önce bütün kasaba ile beraber katıldıkları düğünde eğlenip, yiyip içtikten sonra o da herkes gibi evine gidiyor. Ne var ki ertesi gün hayatının son günü olacağından habersiz. Düğün gecesi damat gelinin bakire olmadığını öğreniyor ve kız bekaretini bozan kişinin Santiago Nasar olduğunu söylüyor. Kimse de bu bilginin doğruluğunu araştırmaya kalkmıyor. Kadınları kendi namusları olarak gören bütün az gelişmiş ülkelerin erkekleri gibi kızın kasap olan ağabeyleri de namuslarını temizlemeyi görev ediniyorlar.

Ertesi gün Santiago Nasar’ın öldürüleceği bilgisi kasabaya yayılıyor. Basiretsizliklerinden mi? Yoksa ciddiye almadıklarından mıdır? Bilmem neden kimse bu cinayeti engellemek için bir şey yapmıyor. Bana kalırsa, kasaba halkının tepkisizliğinin sebebi böyle bir olayın gerçekleşeceğine inanmamış olmaları. Katiller bile kendilerini durdurmaları için birilerini bahane etmeye hazır. Yine de serde erkeklik olduğundan geri adım atamıyorlar. İşin en kötü yanı Santiago’nun gerçek ‘suçlu’ olup olmadığını kimsenin bilmemesi.

Hani bazı filmler vardır; filmin kahramanı bir yere gidecektir ama herkes bilir ki onu orada bir tehlike beklemektedir. En basitinden başına bela alacaktır. Bazı heyecanlı seyirciler ( benim gibi : P) gitme der oturduğu yerden. Sanki sesini duyarabilecekmiş gibi  : ) ben bu kitabı böyle bir ruh hali ile okudum. Herkesin bildiği bir sonu haber verip engellemek isteyenlerin de şansızlıklar peşini bırakmıyor. Kader denen şey böyle bir şey olsa gerek.

Her ne kadar bu polisiye bir roman olsa da; arka planda Latin Amerika’nın kültür yapısı, insanların psikolojisine de yer veriliyor. Başladığınız anda elinizden bırakamayacağınız ve bir solukta bitireceğiniz bir kitap. Okuyun pişman olmazsınız.

Online satın almak için buraya tıklayın.

‘Günün birinde acıyı keşfeden küçük bir çocuğun öyküsü.’

Bu kitabı ilk okuduğumda çok küçüktüm. Aslında ben okumamıştım. Benden yaşça epey büyük olan ve bana kitap okumayı sevdiren kuzenim okumuştu. Daha sonra kendim okudum. Okudum ve ağladım. Zaman geçti biraz büyüdüm, tekrar okudum ve tekrar ağladım. O gün bugündür ne zaman okusam ağlarım. Hayatım boyunca beni en çok etkileyen ve en çok sevdiğim kitaplardan biridir.

Zeze henüz 5 yaşında çok fakir bir ailenin zeki ama bir o kadar da haylaz çocuğudur. Yaptığı yaramazlıklar bütün mahalleyi canından bezdirmiştir. Her yaptığı yaramazlıkda büyükleri tarafında dayakla cezalandırılır. Aslında Zeze sadece ilgiye ve sevgiye aç küçük bir çocuktur. Ancak ailesinin karnını zor doyurduğunu ve 5 kardeş olduklarını hesaba katarsak bu ilgiden ve sevgiden payına düşeni alamadığı görmüş oluruz.

Yaramazdır belki ama ince ruhludur Zeze, hassastır ve içinde kimsenin barındıramayacağı kadar çok sevgi vardır. Okulda diğer sınıfın öğretmenine bütün öğrencilerinin çiçek getirdiğini ama kendi öğretmeninin hiç kimseden çiçek almadığın görünce üzülerek ona çiçek götürür Ne var ki bu çiçekleri komşunun bahçesinden aşırdığı öğrenilince yine dayak yer.

Bu kitabı Jose Mauro De Vascencolos 12 günde yazmış ancak demiş ki ‘ Evet 12 günde yazdım fakat 20 yıl boyunca yüreğimde taşıdım’ Sayesinde Latin Amerika’yı her daim merak etmişimdir. Benim için büyülü, gizemli bir yerdi Güney Amerika. Elbette zaman içinde yoksulluğun ve sefaletin en çok işlediği kıtalardan olduğunu öğrendim. Yine de neşeli, hayat dolu insanları bünyesinde barındıran, gidilesi, görülesi topraklardır diye düşünüyorum. Bir gün yazarla tanışmayı hayal ederken belki de ben bu kitabı keşfetmeden çok önce öldüğünü öğrendiğimde, yaşadığım hayal kırılığını anlatamam.

Zeze’nin hayal dünyası ve gerçek yaşantısı arasında ki uçurum ne kadar keskin olsa da; her şeye rağmen mutlu olmasını bilen bir çocuktu Zeze. Portuga’nın ona gerçekten sevgi ve şefkat gösteren ender insanlardan biri olması ve Zeze’nin hayatında onu konumlandırdığı yer çok etkiledi beni. Başta pek haz etmese de Portekizli bu adam zamanla Zeze için bir arkadaş, bir baba her şey olmuştur. Şeker Portakalı ağacının kesileceğini öğrendiğinde; Babası onu ‘üzülme hemen kesmeyeceklermiş’diye teselli etmeye çalışırken; ‘Benim Şeker portakalı fidanımı çoktan kestiler. Kesileli 1 haftadan fazla oluyor.‘ dediğinde, aslında kastettiği Portugaydı. Kitabın yazarın hayatından kesitler taşıması da, beni ayrıca etkilemiştir. En son sayfasında ki veda metni kelimesi kelimesi ezberimdedir hala.

‘Yıllar geçti Sevgili Manuel Valaderes şimdi 48 yaşındayım. Özleminin arasında zaman zaman hep bir çocuk olduğum izlenimine kapılıyorum. Birden ortaya çıkacakmış bana artist resimleri ve bilyeler getirecekmişsin gibi geliyor. Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin sevgili Portuga’m. Şimdi artist resmi ve bilye dağıtma sırası bende. Çünkü sevgisiz hayatın hiç bir anlamı yok’…

Henüz okumadıysanız bulun buluşturun okuyun. Ben çok sevdim ve herkese öneririm. Benim sahip olduğum baskı çok eski. Türkiye’de basılan ilk kopyalardan biri sanırım. Çok uzun zamandır Can Yayınlarından çıkıyor. Online satın almak isterseniz. Yenisayfayı öneririm.